Hoop

Ik hoor het anderen, en mijzelf, vaak zeggen: ‘Ik hoop dat het goed met je gaat’. Daarmee wens je de ander geluk of gezondheid toe. Dat zegt iets over de (goede) relatie die jij met die ander hebt.
Maar niet altijd is er een ander waar je je hoop op vestigt, zoals bij ‘Ik hoop dat morgen de zon schijnt’ en ‘Ik hoop dat ik dat examen gehaald heb’.
‘Hoop doet leven’ is een uitdrukking die lijkt aan te geven dat hoop essentieel is om te (over)leven.

‘Hoop’ is één van de drie Bijbelse deugden en wordt gesymboliseerd met een anker: een anker voor de ziel dat houvast biedt in moeilijke tijden. Hoop geeft zin, kracht en doorzettingsvermogen.
Maar geldt dat voor élke vorm van hoop? ‘Ik hoop dat ik de trein nog haal’ maakt wél andere energie los dan ‘Ik hoop dat morgen de klimaatcrisis voorbij is’…
Hoop kan ook een streven weergeven (‘Ik hoop er vandaag vier te kunnen afronden’) en soms gaat er een verwachting van uit (‘Ik hoop dat mijn zoon zijn kamer heeft opgeruimd’).
Voor verlichtingsfilosoof Immanuel Kant (1724-1804) was ‘Wat mag ik hopen’ een van zijn vier existentiële vragen. Het ging hem om de (on)redelijkheid en de grootte van de hoop: hoe groter de hoop, des te groter de frustratie als je hoop (of: verwachting) niet uitkomt.

Waarom kennen we zoiets als hoop?
Waar hoop jij op, en waarom doe je dat?
In welke situatie speelde ‘hoop’ een essentiële rol voor jou?

Foto: Sokrates, gebeeldhouwd door W. V. Casey in 1950 en gefotografeerd door lentina_x, onder licentie CC BY-NC-SA 2.0